Verhalen uit het veld
aquarel Dick Carlier: de Esch
ZUIDHOLLANDS LANDSCHAP

De winter is nog niet voorbij. Veertien dagen geleden was de koudste dag van het jaar en vorige week lag er nog het dikste pak sneeuw van de laatste 30 jaar. Vandaag is het 4 graden, dus een stuk aangenamer als voorheen. Wij schilderen gedrieen bij de Esch, een gebiedje aan de Maas, wat langszamerhand een natuurmonumentje is geworden.

Ontstaan doordat men zo’n 50 jaar geleden deze hoek wilde afsnijden om één bocht minder in de Maas te krijgen. Maar een actiegroep van bewoners heeft dit voorkomen en vele jaren gebeurde er vervolgens niets. Dat leidde tot een charmante verruiging. De echt Nederlandse boerderij, die wij schilderen, eens ontworpen door een in Rotterdam woonachtige Italiaanse architect, is opgeknapt door de Stichting Volkskracht en was eens de huisvesting van het kantoor van Zuid Hollands Landschap.

Wij kregen een rondleiding van een van de vele vrijwilligers, heel spontaan aangeboden en interessant. In de bijgebouwen ontmoeten wij een kudde schapen met zijn herder en wij werden luidruchtig begroet door vele mama’s en hun, soms maar een paar uren oude, kindertjes. Veel blaten en heel wollig.

Het gehele gebouwtje staat vol met grote schilderijen van een groep buurt kunstenaars, wel weer eens wat anders, zo’n schaapsstal. Na de lunch met stokbrood en heerlijke soep, bereid door J, waar ook de herder van genoot, gingen wij weer aan de slag in en met het ZUID HOLLANDS LANDSCHAP.